Писателката и колумнистка Ведрана Рудан (76) сè поретко објавува на својот блог, па нејзината најнова колумна со наслов „Да имаш деца… да немаш деца…“ очекувано привлече големо внимание во јавноста.
Авторката, која веќе извесно време се бори со рак, во споменатата колумна отворено зборува за тешката болест и престојот во болница. Соочена со минливоста, таа се насочува кон најважното во својот живот – своите деца. Во тие моменти на ранливост, мајчинството добива нова, понежна димензија.
Говорејќи за перцепцијата на жената што пишува и за тоа како секој нејзин збор се доживува како лична исповед, таа со доза на иронија и горчина се осврнува и на сопственото мајчинство, признавајќи дека приказните за „лоши деца“ често биле начин да се справи со реалноста и животните предизвици.
„Умирам од рак, бавно оди“
Ведрана на свој карактеристичен, суров начин го опишува и своето моментално здравје:
„Тешко сум болна. Почесто сум во болница отколку дома. Умирам од рак, бавно оди. Пред два дена беа со мене во болница. На смена. Ќерка ми ми го освежуваше телото и устата со тенка крпа. Ѝ раскажував приказни од нашето заедничко детство. Ме слушаше, се смееше и се правеше како првпат да ги слуша. Од чантата извади турпија за нокти, ја зеде мојата дланка во својата, да ми бидеш убава, мамо.
Дојде и синот. Ми донесе книга што долго ја чекавме и кутија „Краш Дражeи“ — полесно ќе заспиеш. По десетина минути ми стави паста на четката и ми помогна во кревет да ги измијам забите. Ми ја бакна горната страна од десната дланка, добра ноќ, мамо.
Синоќа излегов од болница. Можеби веќе напишав. Денот е весел и жолт. Убаво е да си дома и кога си неподвижен и кога никако не можеш да пресметаш дали веќе е време за смрт. Ќерката доаѓа на гости со ново куче. Ме радува нашата Кокошица. Во голема торба носи куп миризлива, испеглана облека. Го потпирам носот во неа. Не можам да го поднесам болничкиот мирис. За ручек ќе ми подготви лигњи на скара.
Лежам на каучот на терасата додека ме убива или ме оживува мирисот на морето. Леми ме гледа од картонска кутија. Во дворот влегува синот. За мене испече најдобри палачинки на светот по рецептот на мојата стара. Не го знам. Заборавам. Во позадина, сопругот подготвува сè што ми треба за раскошен ручек. Една лигња, парче леб и половина палачинка“, пишува Ведрана во колумната.
На крајот таа додава:
„Децата си заминуваат во своите домови. „Бокич“, ми довикнува ќерката. Синот весело ми мавта со крпа за садови. Чекам сопругот да отиде во кујната. Плачам. Болест? Денот е премногу жолт? Страв од смртта? Алергија на полен? Да имаш деца? Да немаш деца?“
