„Како Вардар ќе дотечам“, „Земи момче Македонче “, „Љуби ме и главата горе“, се само дел од песните на познатиот македонски пејач, композитор, поет, афирматор на македонската уметност, Зафир Хаџиманов, кој живее во Белград. Поводот за разговорот со него е реобјавувањето на неговиот албум од 1986 година „Зафир пее – Македонија пее“, во кој тој отпеа песни од познати македоснки поети.
Деновиве е реобјавен вашиот култен албум „Зафир пее – Македонија пее“, оригинално објавен во 1986 година. Кој беше иницијатор?
– Главен иницијатор е Фондацијата „Македонија презент“ на издавачката куќа „Феникс“, која деновиве ме почести со прекрасната меѓународна награда Гоцева мисла. Штом го забележаа ова, вредните уредници на „Кроација концерт“– екс „Југотон“ (Читај:Наталија Цајиќ) ми предложија да направиме реиздание на албумот „Македонија пее“ со уште две нови бонус песни и да го наречеме „Зафир пјева – Македонија пјева“.
На албумот се песни од познати македонски поети. За кои песни и поети станува збор, да потсетиме и кој ја правеше селекцијата, со кого соработувавте?
– Јас од мојот прв фестивалски настап на „Вечерта на шансони“ во Загреб во 1965 година се вљубив во пеаната поезија и до денес не се одљубив. Со оглед дека и самиот пишувам и поезија и музика, во еден момент беше нормално композиторски и интерпретаторски да се посветам на поезијата на нашите врвни поети, а Македонија отсекогаш имала посебен талент за таа фузија на добриот стих и прекрасната мелодија и ритам. Значи и идејата и изборот и реализацијата се мои. Решив на албумот секако да имам и изворен народен поет („Са ноќ седам трено“, „Зајди зајди“). Па потоа почнав со најстариот, а тоа е Константин Миладинов, па Коста Рацин, Блаже Конески, Ацо Шопов, Славко Јаневски, Гане Тодоровски, Матеја Матевски, Петре М. Андреевски, Радован Павловски и се разбира, на крајот еден мој авторски потпис со песните „Има ли“ и „Од љубов не се бега“. Голема, огромна помош ми подари мојот драг пријател Славе Димитров со своите аранжмани и Милка Герасимова со својата перфектна тонска снимка, а Благоја Чешљаров – Чешљар диригираше со студискиот ревиски оркестар. На крајот „изронивме“ вистински бисер – албум!
Какви чувства буди, каква порака праќа?
– Седнете дома со едно убаво кафе и барем двапати отслушајте ги песните. И чувствата ќе ви се разбудат и пораките ќе ви светнат.
Која гранка од уметноста најмногу ве исполнува, бидејќи сте сестран уметник?
– Се разбира, секоја категорија која ми е моментално активна, ме возбудува, а на крајот и исполнува со среќа и задоволство. Но мојот систем на работа е никогаш да не носам две лубеници под една мишка. Кога пеам и глумам – пеам и глумам, ништо друго не ме интересира. Кога пишувам, пишувам, кога компонирам, компонирам и точка. Секој плод од мојата дарба бара тотална посветеност.
Среќен ли сте што и вашата внука Марта ја сака музика и го чекори тој музички пат?
– Пресреќен. Но и многу загрижен. Знам точно која Одисеја ја чека. Дај боже, да е барем малку борец, на мене. Светот на уметноста е пеколно суров и бара жртвување!!!
Кога ќе се спомене Скопје што најмногу ви недостасува, кои спомени ве врзуваат?
– Сè! И мајка ми и татко ми и роднините и другарите и младоста и лудоста и љубовите Сè,Сè,Сè!
Многу емоции во вашите песни, посветени ли се некому конкретно, кои може да се каже дека се автобиографски?
Секоја вистинска уметност буди јаки емоции и силно е обоена со автобиографски радосни, среќни и светли, но и со тажни, црни и печални моменти.
