Кога Вера Литовченко ја зема виолината и почнуваат да одѕвонуваат нотите од песните на Днепар (четврти по големина град во Украина, со околу еден милион жители), се изгледа уште поапсурдно и нереално. Затоа што таа песна е нејзина семејна песна, украинска, но испеана на руски јазик. Затоа што таа песна одлично го опишува Харков, нејзиниот град, денес -како што вели – поделен меѓу две души, мета на руските војници.
Вера веќе петнаесет дена е во подрумот на нејзината куќа во Харков, универзитетскиот центар и втор по големина град во Украина, град под руска окупација. Многумина го нарекуваат ново Сараево.
Петнаесет дена домашната визба стана прибежиште и концертна сала.
Вера свири за себе, за татко ѝ и за соседите. Со нејзината музија ја храни отпорната душа на украинскиот народ кој не бега од својот дом и не се повлекува.
„Зборувам руски и сум Украинка. Ова е моја земја, јас не си одам “, вели музичарката.
View this post on Instagram
На музичарката не ѝ недостига трпение да одговара на прашањата кои ги добива преку социјалните мрежи иако интернетот постојано „паѓа“.
Во подрумот е и свири, засадила и неколку цвеќиња, додека Харков со денови е под бомби. За неа, како што вели, секој ден е свет. Сепак, да се излезе надвор од визбата е опасно.
„Пред војната бев музичарка. Учев виолина од 7-годишна возраст, студирав на Конзерваториумот и сега сум дел од оркестарот на театарот Харков и предавам на музичката академија. Музиката ни помага да одиме напред, нè поддржува. Свирам за себе и за моите соседи. Музиката за неколку моменти не спречува да размислуваме на бомбите“, објаснува таа.
View this post on Instagram
