Солта го спречува развојот на лошите бактерии – па како може да се расипе, пишува „LifeHacker“.
Солта е неверојатно честа состојка што повеќето луѓе ја земаат здраво за готово. Тоа е едноставната, неорганска молекула составена од два ситни јони, натриум и хлорид, но нејзината способност за вкус и зачувување ја прави вредна, толку вредна што во минатото работниците ги плаќале со сол.
Солта ја чува храната извлекувајќи ја влагата од неа, го спречува растот на штетните бактерии и го поттикнува растот на корисни бактерии – па зошто пакуваната сол има рок на траење?
Виновникот не е натриум хлоридот, туку со него се мешаат адитиви што некои производители ги додаваат за да спречат згрутчување на солта или да додадат хранливи материи во неа.
Јодот, средствата против згрутчување и минералите во розовата, црвена или црната сол може да се распаднат со текот на времето, но тоа не значи дека не можете да ја користите.
Понекогаш се случува адитивите во солта да не ја вршат својата работа и солта да почне да се собира и повеќе да не е сигурен извор на јод, што не значи дека ќе ви наштети, освен ако не видите или почувствувате мирис на мувла – тогаш дефинитивно треба да ја фрлите.
Меѓутоа, тоа не значи дека треба да ја занемарите солта, дури и солта без адитиви. Хигроскопските својства на солта (апсорпција на вода) ја прават лош кандидат за чување на отворено.
Не само што може да ја апсорбира влагата од воздухот, туку и мирисите од кујната, што може да ви остави груба, смрдлива сол. Солта треба да се чува во херметички сад и да се чува на темно и ладно место.
Добро е да чувате сол во мала количина и често да ги миете соларниците и добро да ги исушите пред повторно да ставите сол во нив, пишува Lifehacker .
