На фотографиите што ни ги замрзнуваат очите во овие часови, навистина постои приказна која се повторува: сепак, не како фарса, туку како реплика на трагедија.
Сигурни сте дека нема да успеете, немате надеж дека ќе останете живи, никаква надеж. Ни зрнце. Секоја иднина што ја очекувате, сега ја сонувате со многу тенка линија на можности.
Но, она што ќе го направите нема маргини, тоа е спротивно на првото правило впишано во генетскиот код: да се зачува животот по секоја цена, наспроти сите докази дека е невозможно.
Или пак…, сепак, дојдовте до точка која лежи надвор од границите на нашата генетика, точка каде што сите расудувања или пресметки на веројатности губат вредност.
Духовите на сегашноста кои се поразителни ја преземаат надмоќта. И тогаш се фрлате од облакодер, знаејќи дека нема да дојде ангел да ве одведе, да ве спаси додека паѓате, или пак, ќе се држите за крилата на авионот што полетува со сигурност дека вашите раце нема да можат да го издржат гневот на воздухот што ќе ве присили да се пуштите и да паднете како камен што ќе се скрши на земја.
Карл Маркс погреши кога предвиде дека историјата секогаш се повторува двапати, првиот како трагедија, вториот како фарса.
На фотографиите што ни ги замрзнуваат очите во овие часови, навистина постои приказна која се повторува: сепак, не како фарса, туку како реплика на трагедија.
Сенките на луѓето што се фрлија од кулите близначки пластично се поклопуваат со оние на телата во слободен пад од пилотската кабина на големиот авион, со големина на оние што ги урнаа Близначките.
Тие тела припаѓаат на најочајните во толпата очајни луѓе во Кабул, кои утрото на 16 август се најдоа на последната патека за бегство, пред да им се предадат на новите господари на Авганистан.
Речиси точно 20 години по трагедијата на Мехнетен (11 септември 2001 година); се случи трагедијата на Аеродром Хамид Карзаи во Кабул (16 август 2021 година).
