Прашањето чие презиме ќе го носи синот на пејачката Милица Тодоровиќ повторно ја разбранува јавноста, откако на 3 февруари таа стана мајка и го роди малиот Богдан.
Дополнителен интерес предизвика фактот што по породувањето во јавноста се огласи сопругата на мажот со кого Милица го доби детето, со што стана јасно дека станува збор за лице кое, барем формално-правно, не е слободно. Оттогаш, темата не престанува да се коментира, а едно од клучните прашања е – кое презиме ќе го носи детето?
Во овој момент не е познато дали Н.М. законски го признал татковството, дали тоа веќе го сторил или пак нема да го направи. Доколку татковството не биде признаено, детето ќе го носи презимето на мајката – Тодоровиќ.
Со оглед на тоа што Милица Тодоровиќ и Н.М. не се во брак, не постои законска претпоставка за татковство. Во таков случај, неопходна е изјава за признавање на татковство или правосилна судска одлука.
Пријавата за раѓање на детето се врши во породилиштето. Доколку мајката сака името на таткото да биде наведено во пријавата што се поднесува преку системот „еБебе“, потребно е двајцата родители заедно да ја извршат пријавата во болницата, односно присуството на таткото е задолжително.
Во тој случај, мајката потпишува изјава за таткото на детето, а тој има обврска најдоцна во рок од 30 дена од раѓањето да се јави во матичната служба во општината каде што е родено детето и лично да потпише записник за признавање на татковството. Само по исполнување на овие услови може непречено да се реализираат сите процедури започнати во породилиштето.
Доколку родителите не се во брак и мајката не сака да го наведе името на таткото, таа може самостојно да го пријави детето. Присуството на мајката во матичната служба при потпишување на записникот за признавање на татковството не е потребно ако веќе дала изјава во болницата.
Сè додека лицето означено како татко не го потпише записникот за признавање на татковството, ниту една од започнатите процедури нема да биде финализирана.
Според законот, татковството може да се утврди на два начина – со признавање или по судски пат.
Изјава за признавање татковство може да даде маж кој наполнил 16 години и е способен за расудување. Оваа изјава е строго лична и не може да се даде преку полномошник или законски застапник, што значи дека евентуалното признавање мора да го направи лично.
Изјавата може да се даде пред матичар, орган за старателство (центар за социјална работа), нотар, суд или во тестамент. За да биде валидна, потребна е и согласност од мајката, доколку таа има наполнето 16 години и е способна за расудување.
Согласност од мајката не е потребна доколку во пријавата за раѓање таа веќе навела дека за татко го смета мажот кој подоцна го признал татковството.
Изјавата за признавање татковство, како и изјавата за согласност, не можат да се повлечат. Сепак, можно е по судски пат да се бара поништување доколку постојат законски основи за апсолутна или релативна ништовност.
Доколку татковството не биде утврдено со признавање, може да се утврди по судски пат, преку поднесување тужба за утврдување татковство. Право да покренат ваква постапка имаат детето, мајката и мажот кој тврди дека е татко.
