Српската пејачка Ана Николиќ раскинала со композиторот Горан Ратковиќ Рале и го напуштила станот во кој живеела со него и се вратила во својот стан. Соседите открија како се однесува пејачката неколку дена по раскинувањето.
– Да, повторно ја гледаме. Таму се паркира директно пред влезот за да не мора многу да пешачи. Нејзината кола е секогаш половина на пат, а половина на тротоар, а проблемот е што има џип и не излегува толку брзо од колата. Кога се паркира или кога излегува од дома, обично доцни, а знаете дека сака да биде цакум – пакум, па се спрема во кола, се шминка и пресоблекува, па пробува некои од нејзините очила и оние капи кои покриваат половина од нејзината глава. Па, повеќе ја гледам во кола отколку во зграда – рекол соседот на Ана од зградата.
– Тој секогаш чекаше, а таа доцнеше, па си викаа, но ти беше интересна, некако секогаш насмеана. Ана беше среќна, не знам што го предизвика тоа. Па, ќе се помират. Секогаш излегувала дотерана сама или со ќерката, додека Рале ги чекал, рекол соседот Љубомир кој се враќал од пекара дека повеќе го гледал Рале.
– Живееме во близина, а моите пријатели се тука и секогаш кога поминувам покрај влезот на Ана слушам музика. Можеби на постарите во зградата им пречи нејзината врева и музика, но баш ми е гајле дали ќе вика, ми се допаѓаат нејзините песни – искоментирала постарата госпоѓа.
– Ако е тивко, тогаш ја нема, ако е гласно, таму е. Ја сака таа музика, но нека се врати на настапите, а не да пее во зградата.
Г-дин Петар често ја гледал вљубената двојка и му биле многу при срце.
– Ана беше весела, тој со насмевка покрај неа. Не знам што се случи, се е можно од Ана, но и од Рале. Во љубовта луѓето се спремни на сè – рекол тој и додал дека е воодушевен од тоа каква мајка е Николиќ.
– Да, девојчето е ист Раста, па двете се како пријателки. Ана ги влече играчките, велосипедот зад неа. Секогаш кога таа оди до автомобилот, таа ја држи за рака, и кажува нешто и никогаш не замолчува. Можам да потврдам дека и кога не е бел ден, кога ќе ја види Тара, насмевката и се враќа на лицето – заклучува Петар.
