Познатата хрватска писателка Ведрана Рудан, која во последно време поретко се огласува на својот блог поради влошената здравствена состојба, објави нов текст во кој отворено и емотивно зборува за својата битка со канцерот и односот со нејзините најблиски. Во текстот со наслов „Да се има деца… да се нема деца“, објавен на нејзината официјална страница, Рудан ги споделува најинтимните моменти од болничките денови, но и длабоките размислувања за родителството, животот и смртта.
Рудан не ја крие тежината на својата состојба, опишувајќи го секојдневието поминато меѓу болничките соби и нејзиниот дом, нагласувајќи дека почесто е во болница отколку дома и дека нејзиното умирање од рак оди бавно. Рудан признава дека не може да го поднесе болничкиот мирис и дека враќањето дома, меѓу мирисите на чиста облека и морето, ѝ носи посебен мир, додавајќи дека е убаво да се биде дома дури и кога човек е неподвижен и кога не може да пресмета дали веќе е време за смрт.
Иако во текот на животот честопати провокативно пишувала за родителството, Рудан сега ја опишува пожртвуваноста на своите деца во најтешките моменти. Таа опишува како нејзината ќерка ја освежувала со влажна крпа и ѝ ги средувала ноктите за „да биде убава“, додека синот ѝ носел книги и ѝ помагал во основната хигиена. По враќањето дома, синот ѝ подготвил палачинки по рецептот на нејзината мајка, додека сопругот се грижел за секој детаљ од нејзиниот оброк.
Низ целиот текст се провлекува лична рефлексија за тоа што значи да се биде родител – од стравовите за нивната иднина и непроспиените ноќи, до вината и жртвата. Рудан пишува за тоа како родителите често им „цртаат рогови“ на своите деца за да си го олеснат сопствениот живот, но на крајот се навраќа на љубовта и вниманието што ги добива сега. Текстот го завршува со прашањето кое ја мачело илјадници пати во нејзиниот живот: „Да се има деца? Да се нема деца?“. Оваа исповед е уште еден потсетник на суровата искреност на Рудан, овојпат насочена кон сопствената минливост и комплексноста на семејните врски.
