Ќерката на покојниот пејач Синан Сакиќ, Ѓулкица Сакиќ, сподели потресна приказна за својата борба со ракот. Таа откри низ што поминувала, како и нејзиното семејство, кое ја гледало во тешки ситуации.
Ѓулкица сподели фотографии од терапијата и својата приказна со следбениците на својот Инстаграм, надевајќи се дека ќе инспирира и ќе помогне на некого.
– Имав среќа. Го знам тоа и не го земам здраво за готово. И покрај агресивната терапија и радиотерапијата, косата ми остана. Не затоа што „направив нешто подобро“, туку затоа што кај мене делуваше. Сликата го покажува ладењето на скалпот за време на терапијата. Метод што им помага на некои да ја сочуваат косата, а на некои, за жал не. Значи, ова не е ветување. Не е правило. Само моја приказна. И длабока почит кон сите оние на кои им паднала косата – затоа што силата нема никаква врска со косата. Силата е во поминувањето низ ова – напиша таа, а потоа продолжи:
– Имав рак по рак. И секој пат кога станував. И потоа ми остануваше ова. И не му дозволувам да ме дефинира. Дури и не му давам повеќе простор отколку што треба да има. Имаше премногу стрес што го носев тивко. И загубата на мојот татко, која не можев да ја прифатам со години. Болката остана со мене, и на крајот телото почна да зборува. Прво тивко. Потоа гласно. Депресија. Па, болеста. Па повторно. Порано бев толку исцрпена што се удирав во ѕидови. И веќе следниот ден – нова терапија. И отидов. Не затоа што бев силна. Туку затоа што морав. И сè уште сум тука. И продолжувам понатаму.
Таа исто така откри како одлучила да престане со терапијата.
– Мојата борба не беше метафора. Таа беше вистинска. Моето семејство го гледаше моето дно, судирот со ѕидовите, заморот што ме затвора, беснеењето… И деновите кога не бев јас. Но, тие исто така гледаа во моето небо. Моменти кога се смеев, планирав, верував. Мојот сопруг и моите две најстари ќерки носеа огромен товар еден период, ме болеше повеќе од сè. И тогаш решив: Никогаш повеќе нема да дозволам да бидам видена во ова светло. Престанав. Престанав со радиотерапија и хемотерапија. Потпишав дека повеќе не ги сакам. Повеќе не ја сакав таа болка. Решив да верувам во природата. Во себе. И успеав. Докторот ми рече дека никогаш не видел порешителна жена. Не се „заштитив“. Живеев. Излегував. Таа се смееше. Падобран. Станав. Слушав разни приказни, и ниедна од нив не ме допре. Знаев да излезам и да завршам во болница после тоа. Но, исто така знаев дека го бирам животот, секој пат.
