Дејвид Петреус, 37 години во американската армија, шеф на мисијата во Авганистан и Ирак, поранешен шеф на ЦИА и легендарен американски генерал е убеден дека конфликтот во Украина ќе биде долг и ќе прерасне во позициска војна. Затоа што „ниту Путин, ниту Зеленски не се подготвени за сериозна дискусија“. Во моментот, Украинците, благодарение на помошта на Западот, објаснува тој во интервјуто за Ла Република, „имаат добри изгледи за отпор“, а „Русија сега сака да ги зајакне позициите стекнати од почетокот на војната, а потоа да преземе друга територија. Затоа денес не гледам простор за сериозен дијалог “.
Секако, продолжува Петреус, „иако Путин сакаше да ја направи Русија повторно голема, тој всушност ги направи НАТО и Западот големи многу пред Шведска и Финска да побараат официјално да се приклучат на Алијансата пред некој ден. Додадете на тоа и дека огромната штета за руската економија и опкружувањето на Путин ќе биде неповратна“.
Рускиот претседател ја нападна Украина поради „нејзиниот гнев, желбата за одмазда по распадот на Советскиот Сојуз, перцепцијата дека Западот ги игнорирал безбедносните потреби на Русија, нејзиниот историски ревизионизам, нејзината самодоверба, поради преценувањето на можностите на руските сили и потценување на можностите и решителноста на украинските сили и народ. Тој не сфати колку инвазијата на Крим и дел од Донбас во 2014 година го влоши имиџот на Русија во Украина“.
Тешко е да се замисли што би можело да се случи, според генералот, и во однос на крајот на конфликтот и во однос на Путин:
„Никогаш не давајте предвидувања за тој многу непроѕирен режим каков што е Кремљ на Путин. Се сеќавам на оние што тоа го правеа, и на шегата на Черчил од 1939 година: „Кремљ е загатка обвиткана со мистерија и во енигма“. Надвор од пропагандата и анкетите, Путин го загуби кредибилитетот во Русија меѓу оние кои знаат што навистина се случува на бојното поле. Украина, а не Русија ги доби битките во Киев, Суми, Чернихив и сега Харков. Путин, забележува Петреус, сакаше „да го замени Зеленски со проруска фигура“, но не успеа. Наместо тоа, „го инспирираше украинскиот национализам и единството на НАТО“.
Но, бидете внимателни, заклучува генералот, „сè уште ги има неговите многу верни, лојални луѓе, а Путин сè уште контролира многу нивоа на моќ. Така, никогаш не е јасно кога и како автократ, во овој случај клептократ, ќе биде отстранет додека тоа не се случи. Промената би била добредојдена, но не е сигурно дека наследникот ќе биде подготвен да ги шири вредностите на либералната демократија, напротив“.
