За да се вљубат или барем да се впуштат во играта на заведувањето, луѓето мора барем за момент да престанат да размислуваат. Невролозите го споредуваат моментот на привлечност со привремено оштетување на мозокот.
Имено, деловите задолжени за размислување „магично“ заминуваат во позадина, а контролата ја преземаат постарите, „животински“ делови од мозокот. Секако, во таа насока се движи и однесувањето.
Така, антропологот Дејвид Гивенс забележал дека заводливите гестови на мажите во ноќните клубови значително наликуваат на павијаните и горилите во дивината.
Привременото опаѓање на способноста за расудување, како што вели, има свое еволутивно оправдување.
Кога луѓето веднаш штом им се допадне некого, би почнале да размислуваат за сите проблеми што може да им ги донесе таа врска, за трошоците и обврската за процесот на одгледување потомство, веројатно би побегнале во истата минута.
Моментот на слепа фасцинација наскоро отстапува место за нешто поладна проценка на ситуацијата. Во разговорот и дружењето луѓето откриваат дали навистина се создадени еден за друг или, како што би рекле еволутивните психолози, дали имаат добри гени.
