Пејачот Бојан Маровиќ поминал низ исклучително тежок и трнлив пат кога од родната Црна Гора пристигнал во Белград со желба да изгради музичка кариера. Иако публиката стекнала впечаток дека успехот му дошол преку ноќ, зад рефлекторите и насловните страници се криеле сурова реалност, финансиска експлоатација и борба со депресијата.
Бојан Маровиќ отворено проговорил за пеколот што му го приредиле поранешните менаџери, но и за периодот кога останал без пари и со нарушено здравје.
„На Академијата јадев откако ќе завршеа другите, толку бев гладен“
Во периодот кога неговите хитови ги освојувале топ-листите, а обожавателите на секој чекор барале автограми и фотографии, Бојан дома немал ниту основни услови за живот. Како што самиот признал, парите од концертите завршувале во туѓи џебови.
„Кога дојдов во Белград, ме дочека пекол. Менаџерите ме зедоа под свое, а потоа толку многу ме ограбуваа што, на пример, на Академијата јадев сендвичи што ги оставале другите луѓе, толку бев гладен, а веќе редовно се појавував на телевизија, бев ѕвезда, давав автограми, се фотографирав и сè останато. Дома се враќав депресивен и скршен, само затоа што тоа не беше светот каков што го замислував. Работев постојано, концерти, настапи, а кога ќе се вратев дома, немав ништо, ниту цент, сè земаа за себе. Ми ги земаа парите, а потоа раскажуваа разни приказни. Мило ми е што тие луѓе повеќе не се менаџери и што нема да унесреќат ниту едно друго младо момче“, раскажал пејачот во емисијата „Кец на единаест“.
Губење на косата и одлука да ја преземе контролата врз сопствениот живот
Огромниот притисок, непрекинатите настапи без паричен надомест и спиењето по хотели низ регионот довеле до тоа стресот да му го наруши физичкото здравје.
Во една од своите најемотивни исповеди, Бојан Маровиќ се присетил на моментот кога се разбудил во хотелска соба и доживеал шок, по кој решил дефинитивно да ја прекине соработката со луѓето што го искористувале и да продолжи самостојно.
„Се возев на настапи со некои бесни автомобили, а всушност, кога ќе се вратев дома, беше катастрофа. Само гледав да не бидам дома, да бидам со публиката, свирев виолончело, бидејќи тогаш не мислев на ништо. Кога ја завршив Академијата, само го фрлив индексот и реков: „Тоа е тоа“. Добро се исплакав, бидејќи ми беше преку глава од сè. Најмногу ме погоди моментот кога се разбудив во еден хотел, веќе не знаев ниту каде се будам, ниту во кој град сум. Отидов да се измијам и ја видов косата во рацете. Видов две голи места на темето, па тогаш ја избричив главата и си реков: „Тоа е тоа, крај на приказната, повеќе никој не ми треба, сè ќе правам сам“, раскажал Бојан.
