Песната „Селма“, еден од најголемите и најемотивните хитови во историјата на југословенскиот рок, крие вистинска и трогателна при приказна за невозвратена љубов. Авторот на стиховите, поетот Владо Дијак, ја посветил песната на девојката во која бил тајно заљубен — Селма Бориќ, која благодарение на овие редови засекогаш остана запишана во музичката историја.
View this post on Instagram
Нивната судбоносна средба се случила во далечната 1949 година, кога 19-годишната Селма, тогашна ученичка во Сараево, патувала со воз за родната Зеница. Владо Дијак се понудил да ѝ го понесе малиот, темноцрвен куфер до железничката станица и да ја испрати. Забележувајќи дека прозорецот до нејзиното седиште е скршен, при заминувањето ѝ ја упатил реченицата што подоцна стана култен стих: „Селма, не се наведнувај низ прозорецот“.
Иако бил вљубен во неа, Дијак никогаш не ѝ ги признал своите чувства, ниту пак некогаш се бакнале. Неговите емоции останале преточени само на хартија, а песната подоцна доби нов живот и безвременска популарност во изведба на „Бијело дугме“ и Жељко Бебек.
Селма со години не ни насетувала дека е инспирација за песна. Дури во 1962 година, кога татко ѝ ѝ испратил весник во кој била објавена песната, сфатила за што станува збор, а рок-верзијата првпат ја слушнала во 1975 година на концерт во загрепската сала „Ватрослав Лисински“.
Последните години од животот Селма Бориќ ги помина во Загреб, често зборувајќи за осаменоста во староста, а пејачот Жељко Бебек редовно ја посетуваше и ѝ ги разубавуваше пензионерските денови сè до нејзиното заминување.
