Српската водителка Јована Јеремиќ повторно привлече внимание со своја необична изјава, овојпат откривајќи како го замислува сопственото последно испраќање. Наместо традиционален погреб исполнет со солзи, тага и оплакување, таа сака еден ден луѓето да се соберат на забава во нејзина чест. Јеремиќ порачува дека сака да остане запаметена по својот живот и по трагата што ќе ја остави зад себе.
Водителката е позната по директниот начин на изразување и изјавите со кои често ја изненадува јавноста, а овојпат без двоумење зборувала за тоа како го замислува денот кога повеќе нема да биде меѓу живите.
Наместо класична погребна церемонија на која блиските ќе се простуваат со неа низ солзи и тага, Јеремиќ сака последното испраќање да биде поинакво, во согласност со нејзиниот темперамент и желбата да остави неизбришлив белег.
Во својата изјава, Јеремиќ јасно ставила до знаење дека не сака луѓето да ја паметат низ солзи, туку да го прослават животот што го живеела.
„Кога ќе дојде тој момент, сакам да умрам, но да се знае дека сум живеела и да се направи забава кога повеќе нема да бидам тука, а не погреб. Каков црн погреб?! Да ме оплакуваат и да лелекаат по гробиштата… Не, бе, се прави забава, ќе има и кодекс на облекување, што ќе носат луѓето“, изјавила водителката.
Таа дури има замислено и како би сакала да биде запаметена, претставувајќи се како жена што оставила силен впечаток и не сакала да се вклопи во просечноста.
„Живеела една фатална жена, се викала Јована Јеремиќ“, порачала таа.
Јеремиќ смета дека нејзиниот живот треба да биде запаметен како нешто посебно, па затоа и последното испраќање го замислува како настан што ќе се разликува од вообичаените погребни церемонии.
„Забава правам, бе, човеку! Бидете среќни, затоа што јас и мртва ќе живеам, бидејќи сум родена да станам легенда. Не сум родена да умрам како обичен човек. И мојот погреб ќе биде авангарден. Моето име никогаш нема да умре“, изјавила водителката.
Со оваа изјава, Јеремиќ уште еднаш го покажа својот препознатлив стил — самоуверен, провокативен и исполнет со големи амбиции. Наместо да зборува за смртта како за момент на конечен крај, таа ја претставува како можност за последно одбележување на животот и личноста што сака да ја остави во сеќавањето на јавноста.
