Пред 45 години групата „Бјело дугме“ го објавила првиот студиски албум „Кад бих био бјело дугме“. Несекојдневниот омот за плочата во бивша Југославија привлекол големо внимание.
Сараевскиот сликар Драган Стефановиќ бил еден од првите дизајнери на омоти на просторите на поранешна Југославија. Првиот проект бил „озлоглосаниот“ омот за првиот албум на популарната југословенска рок група.
Стефановиќ му бил пријател од детството на Горан Бреговиќ. На почетокот од седумдесеттите години го ангажирале групите „Амбасадори“ и „Индекси“, а подоцна станал познат по револуционерниот омот на кој има женски гради.
Според приказните, постарите белграѓани масовно влегувале во белградската книжарница „Култура“ каде што се продавала плочата и негодувале кај продавачите со зборовите:
„Каква култура ви е ова во излогот?“
Во неколку интервјуа Стефановиќ ја прераскажувал анегдотата за момчето на девојката од омотот, кој го бркал низ радио Сараево, а потоа го извадил надвор и го прашал дали ја познава неговата девојка и дали е вистина дека таа е на сликата. Бидејќи Стефановиќ му одговорил дека таа е на сликата, момчето ѝ удрило шлаканица, му се заблагодарило на Стефановиќ и си отишол.
Сеопштото лудило само го поттикнало Стефановиќ да продолжи со дизајнирање, па продолжил со соработка со Корни групата за албумот „Мртво море“.
Стефановиќ бил доследен во еротизација на албумите работејќи ги во манир на поп арт или сликарски детали.
Голем успех постигнал и со вториот омот за „Бјело дугме“, „Шта би дао на мом месту“, на кој имало женски задник, додека омотот за „Битанга и принцеза“, кој требало да претставува удар на женска нога со штикла во меѓуножјето на маж во бело одело – бил цензуриран од страна на „Југотон“.
