Понекогаш не ни треба некој да нè излаже за да поверуваме во нешто што не е сосема вистина. Доволно е многу да сакаме да биде вистина.
Можеме да ги занемариме предупредувачките знаци, да најдеме оправдување за нечиј студен однос или да веруваме дека нешто што одамна завршило можеби повторно ќе добие шанса. Не затоа што не ја гледаме реалноста, туку затоа што понекогаш срцето има своја верзија на приказната.
Токму оваа тема доаѓа во фокусот со полната Месечина во Овен на 26 септември. Во астролошката традиција, полната Месечина се поврзува со кулминација, освестување и моменти кога нешто што долго се таложело излегува на површина.
Но, оваа полна Месечина има уште една важна нијанса – Месечината е во близок контакт со Нептун, планета која во астролошката симболика се поврзува со соништата, интуицијата, идеализацијата и фантазијата, но и со заматената граница меѓу она што го чувствуваме и она што навистина се случува.
И тука се отвора интересното прашање: кога нешто силно го посакуваме, дали интуицијата навистина ни зборува или само надежта звучи убедливо?
„Знам дека ќе ми се јави.“
„Чувствувам дека сè уште ме сака.“
„Овојпат ќе биде поинаку.“
Можеби е интуиција. А можеби е желба која толку долго сме ја хранеле што почнала да звучи како внатрешен глас.
Полната Месечина во Овен се случува на оската Овен–Вага, која во астролошката симболика се поврзува со односот меѓу „јас“ и „ние“. Затоа темата не мора да биде само љубовна. Може да се однесува и на моментот кога сфаќаме дека премногу долго сме се приспособувале на некого или, обратно, дека толку силно сме го следеле сопствениот импулс што сме престанале да слушаме што ни зборува другиот.
Само еден ден претходно, на 25 септември, Сонцето во Вага прави опозиција со Нептун во Овен, дополнително нагласувајќи ја темата за идеализацијата, проекцијата и потребата да се разликуваат чувствата од фактите.
Оваа астролошка комбинација е добра причина да си поставиме едно непријатно, но корисно прашање:
Дали навистина го гледам човекот, ситуацијата или животот такви какви што се – или ги гледам онакви какви што сакам да бидат?
Понекогаш најголемата заблуда не е онаа во која нè убедил некој друг, туку онаа во која сами сме се убедиле.
