Актерот Жарко Лаушевиќ почина денеска на 63-годишна возраст. Зад себе остави прекрасна кариера, но и семејство – сопругата Анита и родителите Душан, Асја и Јана.
За својот живот ги напишал автобиографските книги „Падре, идиот!“, „Втората книга“, „Годината поминува, денот никогаш: Дневникот на еден затвореник“ и „Сè поминува дури и доживотно“.
Во овој последната има еден особено потресен дел, писмото што Жарко Лаушевиќ ѝ го напишал на сопругата Анита од затвор. Го пренесуваме во целост:
„Ангелу мој предобар, мојата Анита!
Сè уште сум тука и ќе те сакам како куче, лојално, без да земам храна од туѓи раце. Низ маглата на третото декемвриско утро, низ некоја неразбирлива карактеристика на земјината кора, низ нејзиниот голем мозок, исто како оној „Је*итер“ Милиќ од Мачва, допирам до твоето подножје.
И ќе лежам таму, како куче, додека не ме избркаш како куче, или не ми дадеш малку нежност, надмено како куче. Ако го фатат ова писмо, немојте да се чудите ако го добиете следното од одгледувачницата. Да, се допрев вчера. Со тебе. Морав. Знаеш како е… не знаеш. Ме буди, ме носи некаде, ме прави маж. И се чини дека сум, но не сум.
Ме буди и ме води, но пак ме враќа, но грешната рака ме потсетува на тебе. Раката што убива, што пишува и чека. Без рима…
Само осамен орга*ам… и срамен.
Затвореник не е она што обичниот, неинформиран свет има идеја за неа – неколку години поминати зад решетки, без право да се види со семејството, без право на каква било радост, без право на каква било удобност и приватност.
Тоа не е.
Тоа е најголемиот шок за сите што пристигнале овде.
Тоа е заробеништво – потрага среде ноќ, прекинат проток на топла вода по твоето тело со сапуница, украдено писмо, одземена рачна работа, ароганција и негрижа на полуписмена секретарка, која некаде го изгубила твоето барање, бидејќи синоќа ја имаше истата очајна борба со доцното враќање во креветот, бракот и алкохолот. Затвор е кога ќе ти ја прекинат посетата, од ведро небо, затоа што се огласи некој аларм, затвор е кога ти држат телеграма за која веќе пишуваат весниците, а ти не ја прими, затвор е кога си славен, па толку многу ја спомнуваат мајка ти…“
