Драган Стојковиќ Босанац за новото издание на неделникот „Свет“ отворено раскажува за сериозната здравствена состојба низ која поминал и за моментите кога, како што вели, буквално му бил загрозен животот. Тој открива дека денес е жив благодарение на навремена лекарска интервенција и поддршката од колеги и пријатели.
Босанац наведува дека во моментот кога му се слошило не размислувал за ништо друго освен да повика брза помош.
„Не стануваше збор за никаква полна болест. Додека сум жив ќе бидам благодарен на Саша Поповиќ кој ме поврза со еден прекрасен човек, лекар, кардиолог на Дедиње, господинот Небојша Тасиќ, кој ми помогна извонредно. Прво на Саша му благодарам што ме спои со него, а особено на Небојша и, секако, на сите лекари од Клиничко-болничкиот центар Дедиње, на чело со директорот господинот Бојиќ. Посебна благодарност имам и до извонредниот стручњак кој ме оперираше, доктор Мичевиќ. Ви благодарам, не само што ме опериравте како што вие медицински велите, туку ми направивте мал рез, па веќе првиот ден по будењето можев да легнам на страна. Ми беше извршена операција на срцева валвула, односно срцев залисток“, раскажува тој.
Тој додава дека операцијата била тешка, бидејќи претходно изгубил свест во Коњиц.
„Кога лежев во болница, ме болеа рацете, а докторот ми рече: шест часа лежеше така додека те опериравме. Беше тешка операција“, навел Босанац.
Во продолжение, тој детално опишува како започнале здравствените проблеми. Според неговите зборови, првите симптоми ги почувствувал уште кога одел по скали во Радио Белград, каде што почнал да се заморува, но тоа го припишувал на годините и на телесната тежина.
„Една вечер се враќав во станот на петти кат, без лифт. Почнав да чувствувам дека останувам без воздух, како полека да се гаси светлината. Не беше класично гушење, но беше чувство дека нешто не е во ред. Се држев за оградата, а зад мене беше мојата сопруга Дуња, додека мојата покојна тешта Зора ги отвори вратите и дојде кон мене. Тогаш реков: повикај брза помош, готов сум. Таа ми ја придржа главата за да не се повредам. Сето тоа траеше околу една минута, по што изгубив свест“, раскажува тој.
Брзата помош пристигнала за неколку минути, бидејќи, како што наведува, Коњиц е мал град.
„Ме префрлија во болница, а кога се освестив имав чувство како ништо да не се случило. Како да сум заспал. Лекарите веднаш рекоа дека се работи за кардиолошки проблем и дека мора итно во Белград, но дека не смеам да возам. Јас сепак се чувствував добро и возев. Бев глупав“, признава тој.
Кога пристигнал во Белград, бил упатен кај кардиолог, пријател на неговиот лекар. Токму таму, како што вели, ја слушнал најтешката дијагноза.
„Седнав, ме прегледа на ултразвук, потоа седнав на работ од креветот. Го стави извештајот и ми рече: господине, вам ви остануваат уште три години живот ако ова веднаш не го оперирате“, пренесува Босанац.
