Почина омилената готвачка на Јосип Броз – Тито, Будимирка Буда Младеновиќ, на 86-годишна возраст, а денеска беше погребана. Жена која си ја сакала работата работела во мотел во близина на Сопоќани, во кој првпат влегла во 1954 година и каде работела до самиот крај.
Тито уживаше во своите специјалитети, занаетот го научи од Ерзебет, готвачот на Моше Пијаде, се подготвуваше за високи гости и амбасадори кои доаѓаа во нејзината татковина и не се согласи да стане лична готвачка на ниту еден од нив… Иако работела речиси до последниот ден.
Ѝ понудиле работа како готвачка дури и во седиштето на ОН во Њујорк, и договорот веќе бил подготвен, но и покрај тоа таа го одбила.
До почетокот на изминатава недела била на нозе, готвејќи, а спиела во хотелот „Сопоќани“ каде имала соба за да не ја возат до селото. Била многу приврзана за тоа место и нејзината работа. Секое утро ги среќавала келнерите… но не ги сретнала во понеделникот, па откако не им одговорила, ја разбиле вратата од собата и ја нашле лежејќи на подот до креветот.
„Не сакав да ја работам оваа работа, бевме сиромашни, ги чував овците, а мајка ми ме натера да дојдам во мотелот. Таа ми рече дека тоа е единствениот начин да се заработат динари и да се купи облека за венчавање. Се согласив и тие први месеци плачев цело време, тоа беше голем шок за мене, кафулето и мотелот не беа за обична селанка“, се присети Буда кога пред една година за РТВ Нови Пазар раскажа како во 1954 година за првпат влегла во кујната во која ќе го помине остатокот од својот живот
Во текот на годините, мотелот го посетувале амбасадори, разни државници, директори, лидери на Комунистичката партија како Ранковиќ и Кардељ, но и самиот Тито.
„Кога си замина Тито ми пријде и се поздрави. Беше многу пријатен, задоволен од услугата, дури и се сликав со него. Тоа беше голем настан за мене кој ќе го паметам додека сум жива“, раскажа Буда
Освен Тито, сите беа воодушевени од нејзината кујна, а по истекот на нејзиниот мандат многу амбасадори сакаа да ја однесат во татковината за да им биде личен готвач, но таа не сакаше да го напушти Сопоќани. Но, тие не ја заборавија.
Со години добивала писма, разгледници и подароци од Австралија, Јапонија, Германија, Канада, Мексико, Америка… И сопствениците на најдобрите хотели во Југославија сакале да ја вработат, а таа одбила работа дури и во седиштето на ОН во Њујорк.
„И јас ги одбив. Сега се каам, но тогаш бев преплашена да бидам во тој голем град. Јазикот не го знаев, бев срамежлива, а светот е суров и опасен за наивната селска лига“, објасни таа.
И така со текот на годините мотелот стана нејзиниот единствен дом. Работела две смени, спиела неколку часа, никогаш не одела на боледување, а одморот го искористила само четири пати во текот на нејзината кариера.
„Ја сакав оваа работа, работев со многу љубов, но немав време за ништо друго, не размислував за себе, не се омажив, немам семејство… Жал ми е за пропуштените можности, пролеав многу солзи и мислев дека животот помина“
