Пејачот Ѓорѓе Давид си ја отвори душата и искрено проговори за сообраќајната несреќа на автопатот во Македонија во која, за жал, животот го загуби една жена.
-Ова е првпат да зборувам за сѐ што се случи, бидејќи сѐ уште сум на рехабилитација во главата. Не обрнував внимание на „таблите на патот“. Сè се случи на Свети Јован, а луѓето ми рекоа дека не паметат таква виулица и снег. Морам да кажам дека делот од патот пред границата е слабо обележан, а темнината беше густа во комбинација со маглата – се присетува Давид на кобната ноќ и објаснува дека сѐ се случило во секунда:
– Сега знам што значи една секунда… Таа ми ја промени хемијата во главата. Во таа секунда се „отчука“ сѐ што сум и како сум правел во животот. Ова е мојата прва сообраќајна несреќа… Налетав на судир и не можев да ги избегнам несреќните околности. Сакав само да ја заобиколам личноста во палтото, но не можев.
Дејвид излетал од патот и од сообраќајната несреќа излегол со полесна повреда на раката. Во Македонија бил во притвор 11 дена, што никако не му било лесно.
– По три дена, пред моите очи почнаа да се појавуваат слики од тој судир. Немаше дрога или алкохол во мојата крв и урина, а брзината беше апсолутно соодветна. Иако сите работи беа чисти како солза, сепак сум осомничен и секој 15-ти во месецот морам физички да се јавувам во Куманово кај службеничката. Да имаше некаков процес против мене, немаше да бидам слободен, туку во притвор – објаснува Давид во каква ситуација се наоѓа сега и се сеќава како минувал денови без документи во хотелот во кој престојувал:
– Имав нервни сломови и се распаднав од плачење, а имаше и ситуации кога врескав од смеа. Сега се обидувам да разберам некои работи на кои немам одговор, но на крајот секој добива онолку колку што може да понесе во самарот – рече тој во подкаст со Милиј Чолиќ.
Дејвид признава дека работата му помага да го промени фокусот, но кога е сам, времето му поминува поинаку.
– Би сакал сето ова да помине, но мислам дека нема да живеам толку долго… Сите сме осудени на себе. Кога сум сам, тивок сум и повлечен. Не барав стручна помош, а во главата долго ќе бидам на рехабилитација. На крајот на краиштата, го зедов истиот автомобил затоа што верувам дека ми ја спаси главата. Ме смирува возењето во сред ноќ. Кога не можам да спијам возам од центарот на градот до аеродромот и назад – ја завршува својата исповед Ѓорѓе Давид.
