Со падот на температурите, многу домаќинства се соочуваат со истата дилема: дали е поисплатливо радијаторите постојано да бидат топли или греењето да се вклучува само кога сме дома?
Често може да се слушне советот дека повторното загревање на изладена просторија троши повеќе енергија отколку одржувањето постојана температура во текот на целиот ден.
Но, според британската организација Energy Saving Trust, која се занимава со енергетска ефикасност, ова тврдење не важи за сите системи за греење.
Кај класичното централно греење со котел, вообичаено е поекономично греењето да работи кога навистина е потребно, наместо домот постојано да се загрева додека нема никој.
Зошто постојаното греење не мора да биде поевтино?
Секој дом постепено губи топлина преку ѕидовите, прозорците, покривот и другите површини. Колку е поголема разликата меѓу внатрешната и надворешната температура, толку е поголема и загубата на топлина.
Ако греењето работи цел ден, системот постојано мора да ја надоместува таа загуба.
Кога температурата во просторијата привремено ќе се намали, се намалува и брзината со која домот губи топлина. Затоа, кај многу системи со котел, исклучувањето или намалувањето на греењето во периодите кога не е потребно може да ја намали потрошувачката.
Сепак, постои важен исклучок. Топлинските пумпи често работат поефикасно кога одржуваат релативно стабилна температура, без големи дневни промени.
Затоа правилниот режим зависи од видот на системот, изолацијата на домот и потребите на луѓето што живеат во него.
Едноставниот трик е во правилното програмирање
Energy Saving Trust советува домаќинствата со соодветен систем за централно греење да користат тајмер и собен термостат.
На пример, греењето може да се програмира да се вклучи околу половина час пред станување, за просториите да бидат пријатно топли кога ќе започне денот.
Слично, може да се исклучи околу половина час пред легнување, бидејќи домот нема веднаш да ја изгуби акумулираната топлина.
Истото важи и кога подолго време нема никој дома. Наместо радијаторите непотребно да работат, греењето може да се намали или да се исклучи, доколку условите го дозволуваат тоа.
Секако, половина час не е универзално правило. На некои станови им треба повеќе време за загревање, особено ако имаат слаба изолација.
Експертите препорачуваат термостатот да биде поставен на најниската температура што обезбедува пријатен престој. За повеќето домаќинства тоа е приближно меѓу 18 и 21 степен Целзиусов.
Постарите лица, малите деца и луѓето со одредени здравствени состојби може да имаат потреба од повисока температура и посебен режим на греење.
Уште една грешка што ја прават многумина
Кога надвор е многу студено, честопати го поставуваме термостатот на највисока температура, верувајќи дека така просторијата ќе се загрее побрзо.
Но, собниот термостат не ја зголемува автоматски брзината со која системот ја загрева просторијата. Тој ја одредува температурата до која греењето треба да работи.
Ако сакате во собата да бидат 20 степени, поставувањето на термостатот на 25 степени нема нужно побрзо да ја загрее. Наместо тоа, ризикувате просторијата да стане потопла отколку што ви е потребно.
Корисни се и термостатските вентили на радијаторите, кои овозможуваат различни простории да се загреваат според потребата.
На пример, во дневната соба каде што поминувате најмногу време може да одржувате повисока температура, додека во ходникот или ретко користените простории таа може да биде пониска.
Сепак, не е добро просториите да се остават претерано студени, особено ако постои опасност од кондензација, влага или замрзнување на цевките.
Најдобрата стратегија не е домот постојано да биде загреан до максимум, туку топлината да се користи таму каде што е потребна и во периодите кога навистина престојуваме во просториите.
Со правилно поставен термостат, тајмер и соодветна температура, можно е да се подобри удобноста и да се избегне непотребната потрошувачка на енергија.
