„Јовано, Јованке“ е традиционална македонска народна песна, односно нема познат автор на текстот и мелодијата. Во достапните извори се опишува како песна од регионот на Македонија, а со текот на времето станала позната и во Бугарија, Србија, Босна и Херцеговина, Хрватска и Северна Грција.
Мелодијата има карактеристичен нерамномерен балкански ритам, а една музичка транскрипција ја бележи во 7/16, што е еден од елементите што ѝ даваат специфичен македонски/балкански карактер. Токму затоа песната лесно може да се преработува во различни жанрови – од традиционално народно пеење, преку рок и џез, до оркестарски и вокални аранжмани.
Една од најпознатите изведби на песната е онаа на Александар Сариевски. Тој ја изведувал песната во текот на својата долга кариера и има огромна заслуга за нејзината популаризација. Изворите го наведуваат како еден од најпознатите изведувачи на оваа песна.
Во филмот „Солунските атентатори“ од од 1961 година, сниман на македонски јазик, се пее „Јовано Јованке“ во изведба на на Драги Костовски.
Филмот премиерно бил прикажан во Пула во август 1961 година.
Тоше Проески ја сними „Јовано, Јованке“ за „Божилак“, неговиот албум со традиционални македонски песни. Покрај студиската верзија, постои и познатата заедничка изведба со Биља Крстиќ во Скопје во 2006 година. Снимката од настапот е означена како „Skopje 2006“.
Селимова-Желчески ја имаат снимeно песната на албумот „Море сокол пие“ од 1974 година, издаден од ПГП РТС. Песната е втора на албумот.
Групата „Златни дечаци“ во април 1966 година ја изведувала песната во Англија, каде што нивната верзија била особено добро прифатена. Во 1967 година ја снимиле песната за филмот „Каде после дождот?“, а снимката била објавена во издание на „Југотон“.
Групата „Леб и сол“ во 1986 година сними инструментална верзија на „Јовано Јованке“.
