Уште една неверојатна приказна за добрината на Халис Бешлиќ се појави деновиве во медиумите и на социјалните мрежи.
Во време кога скромноста и љубезноста се сè поретки квалитети, приказните на Халид Бешлиќ нè потсетуваат зошто овој легендарен пејач бил многу повеќе од музичар.
Зад големите хитови и препознатливиот глас, стои човек чие срце чукаше за другите – за неговите соседи, пријатели и неговиот роден крај во подножјето на Романија.
Селото во подножјето на Романија од каде што потекнува Бешлиќ, често знае да биде целосно отсечено од светот. Токму тогаш, како што сведочат мештаните, Халид секогаш го покажуваше своето вистинско лице – едноставен, дарежлив и искрено загрижен човек.
„Никогаш не го интересираше кој припаѓа на која религија или нација – само гледаше каква личност е. И никогаш не се срамеше од својот крај, овие ливади каде што порасна“, додава Перо, покажувајќи кон ридот каде што малиот Халид пееше и си играше со своите врсници.
Таткото на Халид, Мујо Бешлиќ, ѕидар и работник од народот, бил неговиот прв и најголем пример. Перо Будеша се сеќава дека Мујо му помогнал да изгради куќа, учејќи го занает и чесна работа.
Во таа скромна куќа, вели Перо, „и малиот Халид плачел – иако се чини дека ги раширил рацете и почнал да пее“.
Токму од тој дом, од едноставна и сиромашна средина, се родил човек кој подоцна ќе пее пред десетици илјади луѓе – но никогаш нема да го заборави својот праг и оние што му помогнале да застане на нозе.
Жителите на Кнежина велат дека Халид секогаш доаѓал во своето село, носел подароци, се распрашувал за здравјето на старите лица и помагал колку што можел.
За нив, тој никогаш не бил „ѕвезда“, туку „нивниот Халид“, објави stil.kurir.rs
Неговата скромност била толку природна што често одбивал пофалби, велејќи дека „не направил ништо посебно“. И токму таа едноставност го правела голем.
За време на воените години во Босна, додека многумина барале спас, Халид примил дури дваесет бегалци во својот стан во Штутгарт. Како што раскажал музичарот Сејо Сексон, „малкумина би го направиле тоа без публицитет или интерес – Халид го направил тоа од чиста човечност“.
Години подоцна, кога поплавите ја погодија Босна и Херцеговина во 2014 година, Халид ги отворил вратите на својот мотел „Бешлиќ“ во Семизовац, нудејќи им засолниште на сите што останале без покрив над главата.
„Нека се скрасат луѓето, нека имаат место за спиење, ние ќе решиме сè“, рекол тогаш едноставно.
Приказните за добрите дела на Халид се безбројни. Тој никогаш не барал медиумско внимание, ниту се фалел со она што го сторил.
