Човекот гледа жена која живее „под иста стреа“, но не ѝ го знае ниту името и само се прашува:
„Чија си, на кого радост ти му носиш…“
Така започнува приказната во еден од најпознатите македонски евергрини – „Чија си“ на Славе Димитров.
Но приказната за песната е речиси подеднакво интересна како и стиховите. Мелодијата била создадена уште во 1969 година во Битола, а потоа речиси две години стоела во фиока – без наслов и без текст.
Подоцна Димитров му ја отсвирел мелодијата на Благој Стефановски, кој го напишал текстот. Така композицијата конечно го добила обликот под кој ќе стане позната, а во 1971 година стигнала и на фестивалот „Скопје 71“.
Таму песната била изведена во две верзии – едната ја пеел самиот Димитров, а другата Крунослав Кичо Слабинац. Песната така речиси веднаш добила живот во две различни интерпретации.
Во стиховите нема голема љубовна исповед, туку нешто многу посуптилно – поглед од дистанца. Жената е блиска, но сепак недостижна; човекот ја гледа, ја забележува нејзината убавина, но не знае ниту која е. Од едноставното прашање „чија си?“ се раѓа целата љубопитност, копнежот и меланхолијата на песната.
Но „Чија си“ не останала само дел од музичката историја на Славе Димитров. Со текот на годините влегла и во семејната приказна на Димитрови.
Неговиот син, Дарко Димитров, пред неколку години раскажа дека како средношколец бил повикан да ја испее песната на една приредба. Наставничките сакале да го слушнат синот на Славе Димитров како ја пее песната на својот татко. Тој, сепак, не бил воодушевен од идејата да настапи, па поставил услов – ако пее, да му бидат поправени оценките.
На крајот настапил. А тој настан, според неговото сведоштво, бил еден од моментите што го насочиле кон музиката.
„Не сакав да пеам на приредбата, но ме убедија. Потоа им кажав дека ќе пеам, само ако ми ги поправат оценките. Тогаш компонирав песна за сите професори од училиштето и така тргна сè“, се сеќава Димитров.
