Александра Пријовиќ моментално важи за една од најголемите балкански ѕвезди, денес живее во Белград со сопругот и синот, но безгрижното детство го поминала во Бели Манастир во Хрватска, родниот град кој го посетила екипата на емисијата „Метар мога села“.
Мајката и очувот на Александра Пријовиќ денеска живеат во Бели Манастир, во куќата каде што таа израснала.
– Ова е нејзиното куче што го доби кога имаше 10-12 години, не знам ни колку години, тоа остана со мене. Поминува малку време со мене, малку со неа и така функционираме, но таа најмногу го сака – рекла мајката на Александра, Борка на почетокот на разговорот во дворот од куќата.
На прашањето дали е строга кога станува збор за одгледувањето на Александра, Борка за емисијата „Метар мога села“ вели:
– Да, малку, во границите на нормалата, но Александра беше толку добро дете, па немаше потреба да се биде строг со неа, а она во што не ја бива можеше да се стави во ред, а тоа се покажа денеска.
Својот талент го наследила од мајка си, поточно, во семејството имало пејачи пред неколку генерации.
– Прво професионално пееше мајка ми, пееја и вујковците, а потоа јас. Кога ми ја донесоа кога се роди, знаев дека тоа е тоа. Ја препознав по нејзиниот плач, иако никогаш дотогаш не сум ја видела и слушнала, реков: „Еве ја мојата пејачка“. Многу луѓе ме прашуваат како се чувствувам, бидејќи таа успеа? Ме прашуваат дали сум горда? Секако дека сум горда, но сето тоа ми е природно. Сето тоа го прифатив како нешто нормално во нејзиниот и мојот живот, како нешто што мораше да се случи – вели Борка.
Александра пораснала во Бели Манастир и имала детство, како што вели нејзината мајка, како и секое друго дете.
– Одеше во градинка, после тоа се запиша на училиште. Овде имаше свои другари со кои играше. За време на викендите и празниците, кога не одеше на училиште, одеше кај баба ѝ и дедо ѝ, сакаше да биде таму, многу се врзуваше и за нив. Мислам дека имаше убаво детство. Јас и татко ѝ се трудевме таа да живее нормален живот, како секое дете, иако јас и татко ѝ сме разделени, се трудевме да не го почувствува тоа – вели Борка, а на прашањето дали тоа има влијание врз неа, таа одговара:
– Веројатно и нејзе, како и на секое дете, ѝ недостигаше тој родител, кога беше со него ѝ недостигав јас, кога ситуацијата беше обратна, ѝ недостасуваше тато. Заедништвото е многу убава работа, но кога нешто не функционира, кога не функционирало, морало да биде така. Сега таа порасна, разбира сè и го прифати тоа.
